Lunchbios – cinema met nagesprek

Vijf films met een lunch op zondagmiddag na de kerkdienst. Dat is het idee achter de lunchbios. Samen kijken, beleven en met elkaar in gesprek gaan over beelden en scènes die indruk hebben gemaakt, over de thematiek van de film en de relevantie voor vandaag. Dit seizoen worden de volgende films vertoond:

20 september – I Swear (2025 – 121 min)
Britse speelfilm gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Schot John Davidson, die als tiener plotseling het syndroom van Gilles de la Tourette ontwikkelt. In het Schotland van de jaren tachtig is de aandoening nauwelijks bekend, waardoor John op school, thuis en in de samenleving vooral onbegrip en afwijzing ontmoet. Zijn onvrijwillige tics en scheldwoorden maken een normaal leven vrijwel onmogelijk en dreigen zijn dromen en relaties te verwoesten. Niettemin vindt hij gaandeweg mensen die hem accepteren zoals hij is. Met humor, veerkracht en doorzettingsvermogen groeit John uit tot een pleitbezorger voor meer begrip van Tourette. I Swear is een ontroerende film over menselijke waardigheid, moed en de kracht van acceptatie.

22 november – The Teacher Who Promised the Sea (2023 – 105 min)
Een ontroerend en waargebeurd verhaal over idealisme, onderwijs en de kracht van herinnering. De film volgt de jonge leraar Antoni Benaiges, die in de jaren dertig van de vorige eeuw lesgeeft in een arm Spaans dorp. Met vernieuwende onderwijsmethoden moedigt hij zijn leerlingen aan om vrij te denken, hun verbeelding te gebruiken en te dromen van een grotere wereld. Aan zijn leerlingen belooft hij iets bijzonders: ooit zullen zij de zee zien. Tegelijkertijd laat de film zien hoe de politieke spanningen van de Spaanse Burgeroorlog levens ingrijpend veranderen. Het resultaat is een aangrijpend verhaal over hoop, menselijkheid en de blijvende betekenis van onderwijs.

24 januari – H Is For Hawk (2025 – 115 min)
Het indrukwekkende verhaal van een vrouw die na het overlijden van haar vader probeert haar weg terug te vinden in het leven. In haar zoektocht besluit zij een havik te trainen – een eeuwenoude kunst die haar confronteert met verdriet, eenzaamheid, vrijheid en verbondenheid. De film, gebaseerd op de veelgeprezen memoires van Helen Macdonald, is een indringende verkenning van rouw en herstel. Tegen de achtergrond van de natuur ontvouwt zich een verhaal over de menselijke behoefte om grip te krijgen op wat ons overkomt, en over de ontdekking dat genezing vaak niet ligt in beheersing, maar in aandacht en openheid. H is for Hawk is een film over verlies, maar evenzeer over de kracht van de natuur, de ontmoeting met het wilde en de mogelijkheid om opnieuw thuis te raken in de wereld.

21 februari – Praten met de Nachtwacht (2025 – 74 min)
Wat als je niet alleen naar De Nachtwacht kijkt, maar er echt in stapt? In Praten met de Nachtwacht komt Rembrandts meesterwerk tot leven in een unieke filmervaring. Journalist Coen Verbraak gaat in gesprek met de mensen op het doek: de kapitein, de luitenant, de vaandeldrager, het gouden meisje, en zelfs Rembrandt en Saskia. Geen droge geschiedenis, maar een spannend, menselijk en soms verrassend grappig gesprek over macht, ambitie, eer, verlies en de prijs van roem. Onder regie van Theu Boermans kijk je ineens anders naar een schilderij dat je dacht te kennen. Met een sterke cast, waaronder Ramsey Nasr als Rembrandt, voelt het alsof je achter de verflaag kruipt en de échte verhalen hoort die erin verstopt zitten. Je ziet De Nachtwacht zoals je het nog nooit zag: niet als museumstuk, maar als levend verhaal vol spanning, humor en menselijkheid.

18 april – Ikiru (1952 – 143 min)
Wat maakt een leven geslaagd? Wanneer beseffen we wat werkelijk van waarde is? In de klassieker Ikiru (‘Leven’) van de Japanse meesterregisseur Akira Kurosawa volgen we een ambtenaar die na een terminale diagnose ontdekt dat hij zijn leven grotendeels heeft doorgebracht in routine en plicht. Voor het eerst wordt hij geconfronteerd met de vraag hoe hij werkelijk wil leven. Ikiru is een ontroerende en diep menselijke film over sterfelijkheid, zingeving en de moed om, zelfs laat in het leven, opnieuw te beginnen. Kurosawa schetst niet alleen een kritiek op bureaucratie en vervreemding, maar vooral een hoopvol verhaal over de mogelijkheid om betekenis te vinden door iets voor anderen te betekenen.